Мен примерно 5, 6 класс окып жүргенімде үйге қонақтар келген. Қонақтардың машинасына кіріп Балдарымен ойнап, күліп жүргенбіз. Мен машинада бір өзім қалып қойдым қалған балалар сыртта ойнап жүр, мен машинаның бардачогын ашып, 100мын-дай ақша алдым. Ол ақшаны алып көшедегі бір тастардың астына жасырып кеткем. Қонақтардыңда кететін уақыт болды. Сол ақшасын жоғалтқан қонақтар жарты жолдан ақшасын іздеуге қайтып келеді. Мен аналарға жанып ашып ақшаны айтқым келді, бірақ қорықтым. Кейін таппай кетіп қалды. Сол уақыттан бері мектепке 1000-2000 кейбір күндері 5000-нан алып баратын едім. Магазиннен әр қоңырау сайын достарыммен баратын едім. Достарыма алып бермеген зат жоқ. Оларды телефон сатып ақша табам деп өтірік айтатын едім. Қыздар менің қасымнан шықпайтын еді. Вообщем ақшаны тек болмашы заттарға құртқанмын. Бір қызығы ақшаны қалай тез құртқанымды өзімде түсінбедім. Қазір сол қателігім болашақта тапқан табысым берекесіз болама деп қорқамын.